را در چهار نقطه شهر آويزان كرد. پس از آن «بيبرس» «١» نيز به قطز پيوست و هر دو فرمانده براى مقابله با مغولان آماده شدند «٢».
با مرگ «منگو خان» «٣» ميان برادران وى اختلاف بروز كرد و هولاكو نيز شام را به‌سوى قراقورم ترك گفته اداره امور را به فرمانده كتبغا واگذار نمود. رفتن شمارى از سپاهيان مغول به همراه هولاكو موجب شد كه جبهه مغولان در شام تضعيف گردد؛ و از آن سوى نيروى قطز تقويت شد. در حالى كه گروهى از فرماندهان، قطز را از رويارويى با مغولان بيم مى‌دادند، او عزم خويش را براى مبارزه با آنها جزم كرد و از اميران خواست كه نبايد در هنگام ضرورت جهاد را ترك كنند. سرانجام سپاه مسلمانان به فرماندهى بيبرس و سپاه مغولان به فرماندهى «بيدرا» در ژوئيه سال ١٢٦٠ م، در غزه رو در روى يكديگر قرار گرفتند. مسلمانان موفق شدند سپاه بيدرا را در هم بشكنند «٤».
مماليك پس از اين پيروزى زيركى به خرج داده با صليبيهاى حاضر در عكا از در دوستى درآمدند تا مجبور به جنگيدن در دو جبهه نباشند و بتوانند از مسير قلمرو آنها به جنگ مغولان بروند؛ كه مورد توافق آنان قرار گرفت. قطز با عبور از سرزمينهاى صليبيان عازم شام گشت تا آنجا را از چنگ مغولان به در آورد. او با به كار گرفتن يك حيله نظامى و پنهان ساختن سپاه خود در صخره‌ها و جنگلها، كتبغا را كه يك پارچه آتش بود، غافلگير كرد و موفق شد او را به قتل برساند و سپاه او را شكست دهد. اين واقعه در جايى به نام «عين جالوت» اتفاق افتاد؛ و مغولان پس از دريافت اين ضربت در شام، براى مدتى، هم از تصرف مصر چشم پوشيدند و هم شام را ترك گفتند. اما در سال ١٢٦٥ م به «بيره»- قلعه‌اى مهم بر ساحل فرات- حمله كردند؛ كه با مقاومت شديد بَيْبَرْسْ- حاكم وقت مصر- مواجه شده مجبور به فرار گشتند «٥».