مى‌كردند كه به سفارش ايران با عثمانيها در حال جنگ هستند «١» و حال آنكه در روابطشان با عثمانى تنها بر اساس تأمين هدفها و منافع خودشان رفتار مى‌كردند. امّا اعمال اين سياست گرچه در كوتاه مدت به سود ايران بود، ولى در دراز مدت به زيان كشور ما تمام شد. اروپائيانى كه در هر حال از ارتباط با ايران سود مى‌بردند، پس از ورود به خليج فارس هرگز آن را ترك نگفتند؛ تا آنكه سرانجام اين منطقه بسيار حساس سوق‌الجيشى به صورت جولانگاه نيروهاى نظامى آنان به منظور فشار آوردن به مسلمانان و از جمله ايرانيان تبديل گردد «٢».