امپراتورى عثمانى آن وحدتى را كه در طول دويست سال جنگهاى صليبى، مسلمانان از فقدان آن در رنج بودند، ايجاد كرد. اين دولت توانست با يكپارچه ساختن بخش اعظم خاورميانه اسلامى و نيز بخشهاى گسترده‌اى از شمال آفريقا نيرويى نظامى با قدرت تهاجمى فوق العاده پديد آورد و با تصرف كل قلمرو امپراتورى بيزانس در اروپا پيش برود و ملل بسيارى را مغلوب و خراجگزار خود گرداند. اين امپراتورى با برخوردارى از ماهيتى نظامى، از نفوذ دينى و معنوى نيز برخوردار بود. به طورى كه مسلمانان شبه قاره هند به شدت از آن هوادارى مى‌كردند و به سلاطين عثمانى به چشم رهبران دينى مى‌نگريستند.
عثمانى‌ها حدود پانصد سال قدرت برتر منطقه بالكان و خاورميانه بودند و در طول اين مدت باب منازعه و كشمكش آنان با مسيحيان پيوسته باز بود. فرانسه، انگلستان از يك سو و بعدها روسيه از سوى ديگر سخت با اين دولت در ستيز بودند. در اين ميانه روسيه از توان نظامى برترى برخوردار بود و چنانچه موضوع اختلاف منافع اين كشور با انگلستان در ميان نبود، توان آن را داشت كه بخشهاى گسترده‌اى از خاك عثمانى را ضميمه قلمرو خود سازد و به ويژه سلطه خود را بر سرزمين فلسطينى به بهانه پشتيبانى از پيروان كليساى ارتدوكس تحكيم بخشد. برخوردهاى نظامى ميان دولتهاى مسيحى با امپراتورى عثمانى دامنه‌اى بس گسترده دارد و غازيها (مجاهدان) ترك در جنگ با مسيحيان جانفشانى فراوان كردند، به طورى كه مى‌توان گفت كم‌تر جنگى را ميان اين كشور و دولتهاى اروپايى مى‌توان يافت كه از انگيزه‌هاى دينى طرفين تهى باشد و از سوى اروپاييها موضوع حفظ ملت مسيح در برابر مسلمانان مطرح نباشد.
اما از آنجا كه نوشتار حاضر گنجايش نقل همه حوادث آن چند صد سال جنگ را ندارد، تنها به نقل حوادث بسيار مهم و سرنوشت ساز اين رويارويى عظيم بسنده مى‌گردد.
پيشروى در بالكان و عكس‌العمل صليبيها نبرد نيكوپوليس‌ پيروزى عثمانيها در قلمرو امپراتورى بيزانس و اروپاى جنوب شرقى، مسيحيان ساكن اروپاى غربى را به خشم آورد؛ و پاپ بونيفا سوس نهم براى برپايى جنگ جديد صليبى، در