گرفت. خود او نيز در سال ١٣٢٢ م/ ٧٢٢ ه به عنوان مطران «١» سلطانيه «٢» بر گزيده شد و اقامتش در ايران تا سال ١٣٢٤ م ادامه يافت. او درباره تشكيلات مسيحى و نيز نواحى گوناگون مشرق زمين اطلاعاتى جامع گرد آورد. بر پايه پيشنهاد او بود كه پاپ مقرّر داشت همه اسقفهاى ايران از فرقه دومى‌نيكن و اسقفهاى چين از فرقه فرانسيسكن باشند. گيوم آده در مسيحيت بسيار متعصب بود. او با اسلام كه مانع گسترش مسيحيت شده بود به شدت دشمنى مى‌ورزيد و به مسلمانان به چشم كينه و نفرت نگاه مى‌كرد. وى در پايان مأموريتش در ايران در كتابى كه پيشتر گفته شد ديدگاههاى خود را در باره پادشاهان مسيحى و تصرف سرزمينهاى اسلامى شرح داد. در همان دوران مسيحيانى بودند كه با ايران دوستى و داد و ستد داشتند و به مسلمانان اسلحه مى‌فروختند. آده آنان را سخت نكوهيد و «پسران تبهكار كليسا» خواند. طبق نقشه‌اى كه او طراحى كرد، در گام نخست براى سركوب مسلمانان بايد از تجارت ژن (جنوا: بندرى در ايتاليا) و مسيحيان اسكندريه- پسران تبهكار كليسا- و كمك آنان به پادشاه مصر با سلاح و سرباز جلوگيرى مى‌شد. گام دوم تصرف قسطنطنيه بود، چرا كه يوناييها همواره با جنگهاى صليبى مخالف بودند و امپراتوران بيزانس با سلاطين مصر روابط دوستانه داشتند. گام سوم اين بود كه بايد جلوى تاتاران دشت قبچاق كه از بيم ايلخانان مغول با مماليك مصر طرح دوستى ريخته بودند گرفته مى‌شد؛ و گام چهارم تمركز ناوگانى مسيحى در اقيانوس هند يا خليج فارس بود كه از رفت و آمد كشتيهاى تجارى هند به مصر جلوگيرى كند. او از اروپائيان خواست كه براى صرفه جويى در كار، چند كشتى به يارى پادشاه ايران‌