براى گسترش مسيحيت در طرف شمال شرقى اروپا به كار نرفت. از نقطه نظر مذهبى در اين ميان مسأله زيارت وجود داشت و براى مسيحيان زيارت بيت المقدس يك مسأله ايده آل بود؛ و از نقطه نظر دنيوى نيز جاه طلبيهاى بازرگانى چندتا از شهرهاى ايتاليا نقش زيادى در اين رابطه بازى مى‌كرد «١»».
وى در جاى ديگر مى‌نويسد:
«مسيحيان مدتها به جنگهاى صليبى چون هاله‌اى دل‌انگيز مى‌نگريستند. اين جنگها با شوق مذهبى سده يازدهم و نيز با ايده آل مسيحيت از جوانمردى شهوارانه قرين گرديد. اين مطلب در بخش اول نمايشنامه هنرى چهارم، آنجا كه پادشاه مصمم مى‌شود تا در جنگ صليبى شركت جويد به خوبى توصيف شده است. به ويژه آنكه انگيزه او از انجام اين كار نه تنها پايان دادن به جنگ داخلى ميان مسيحيان، بلكه اداى وظيفه مسيحى بودن است:
... از همين رو اى دوستان‌ به سوى مزار مسيح‌ كه ما اينك سرباز او هستيم، زير صليب مقدسش به خدمت خوانده شده‌ايم و پيمان نبرد بسته‌ايم‌ بى درنگ گسيل خواهيم داشت ارتشى از انگليسيان را كه بازوانشان در زهدان مادرانشان شكل گرفته‌ تا مشركان را از آن سرزمينهاى مقدس بيرون رانند كه همان پاهاى متبرك بر آنها گام نهاد كه هزار و چهارصد سال پيش‌ براى نجات ما بر صليب جانگزا ميخكوب شد «٢»».
ولى بايد توجه داشت كه با وجود تأثير انكارناپذير هر يك از عوامل ياد شده، علت اصلى جنگهاى صليبى چيزى فراتر از آنها يعنى دشمنى ديرينه و تاريخى مسيحيان نسبت به اسلام‌