او كه براى زير فشار گذاشتن دشمن ديرينه صفويان يعنى عثمانيها و نيز رونق بخشيدن به تجارت ايران و بيرون آوردن كشور از محدوديتهايى كه عثمانيها اعمال مى‌كردند، به اروپا نيازمند بود، سياست خوشرفتارى و دادن آزادى مذهبى به مسيحيان به ويژه به ارمنيان ساكن ايران و استقبال و پذيرش هيئتهاى گوناگون مسيحى اروپايى را در پيش گرفت و از هيچ گونه كوششى در اين راه دريغ نكرد. نشانه‌هاى چنين سياستى از سوى شاه عباس در جاهاى گوناگون و از جمله در نامه‌هاى رّد و بدل شده ميان او و پادشاهان اروپايى و نيز فرامينى كه در زمينه رفتار با مسيحيان صادر كرده است به خوبى پيداست.
او پس از دريافت نامه پاپ كلمان هشتم و نيز به حضور پذيرفتن هيئت اعزامى از سوى وى، آنتونى شرلى» را از سوى خود به سفارت اروپا فرستاد و در اعتبار نامه‌اى كه با وى همراه ساخت به شاهزادگان پيرو حضرت مسيح خاطر نشان كرد كه شرلى عامل پيوند او با اروپائيان است؛ و چنين عنوان كرد كه او از سالها پيش در آرزوى ايجاد ارتباط بوده است، اما اقدام شرلى است كه زمينه اين كار را فراهم آورده و موانع را از سر راه برداشته است. در پايان نامه نيز در ضمن برادرانه توصيف كردن رابطه خود در باره وى چنين نوشته است:
اين مرد به رضاى خودش به اينجا آمده و با صلاح ديد خودش يكى از رجال دربارى را به همراه او مى‌فرستم.