آلبر ماله درباره رفتار صليبيها در قسطنطنيه چنين مى‌نويسد:
در تاراج قسطنطنيه، قشونِ صليب مانند اقوام جاهله معامله كرد، مثلًا مرمرها را خرد نمود و آثار مستظرفه را شكست تا سيم و زر و احجار كريمه آن را ببرد. مجسمه‌هاى مفرغى را كه شاهكار هنرنمايى قديم بود ذوب كرد تا پول از آن سكّه كند. از آثار متبركه و ظريفه‌اى كه بعد از غارت ١٢٠٤ م از قسطنطنيه آوردند، امروز هم درونيز و بعضى از بلاد مغرب ديده مى‌شود. آنان طى اين تهاجم در قسطنطنيه امپراتورى‌اى را تشكيل دادندكه تا نيم قرن بعد ادامه يافت «١».
جنگ پنجم‌ در سال ١٢١٣ م پاپ اينوكتيوس سوم مسيحيان را به جنگ پنجم صليبى فراخواند. تبليغات وى عزم فرنگيان را بر جنگ برانگيخت، در مجمع عمومى چهارم كه به سال ١٢١٦ م در لاتيران تشكيل گرديد ١٧ حزيران (ژوئيه) ١٢١٧ م به عنوان تاريخ آغاز حركت تعيين گرديد.
پاپ با ارتشى متشكل از سربازان مجارى، ايتاليايى، آلمانى، انگليسى و فرانسوى حركت كرد. پادشاه مجارستان به نام اندرنوس دوم به همراه دوكهاى اوستريا و باواريا خود را به فلسطين رساندند. آنان در يك نوبت با مسلمانان جنگيدند و پيروز شدند. پس از اين موفقيت پادشاه مجارستان به سرزمين خود بازگشت و ديگران آهنگ فتح سرزمين مصر كردند. آنان در سال ١٢١٩ م دمياط را به تصرف درآورده شمار بسيارى از اسيران را به قتل رساندند.
مسلمانان كه تاب مقاومت در برابر آنان را نداشتند با آنان درباره صلح مكاتبه كردند؛ و پذيرفتند كه قدس و ديگر جاهايى را كه در جنگ اول صليبى به دست فرنگيها افتاده بود به آنان واگذار كنند و در مقابل، صليبيها مصر را ترك بگويند. آنان نيز پذيرفتند ولى قاصد پاپ اجازه بستن پيمان صلح را به آنان نداد و از آنان خواست كه به سوى قاهره پيشروى كنند، فرنگيان چنين كردند. اما در جنگى كه ميان آنان و مسلمانان روى داد به سختى شكست خوردند و بيشترشان به اسارت درآمدند. كسانى‌ نگاهى نو به جنگهاى صليبى ٩٩ ٣. واپسين تلاشها ص : ٩٧ كه دمياط را در اختيار داشتند حاضر شدند كه در مقابل آزادى اسيران شهر را ترك بگويند.