٤. دفع بدى با نيكى:
به مصداق آيه شريفه «وَلَا تَسْتَوِي الْحَسَنَةُ وَلَا الْسَّيِّئَةُ ادْفَعْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ فَإِذَا الَّذِي بَيْنَكَ وَبَيْنَهُ عَدَاوَةٌ كَأَنَّهُ وَلِيٌّ حَمِيمٌ» (فصلت: ٣٤) (خوبى و بدى برابر نيست. همواره به نيكوترين وجهى پاسخ ده تا كسى كه ميان تو و او دشمنى است همچون دوست صميمى شود)
البته توجه به جنبه‌هاى اخلاقى اسلام در برخورد با دشمنان هرگز به معناى ناديده گرفتن اصول جهاد و مبارزه نيست، بلكه تأكيد بر جنبه تكميلى آنها نسبت به يكديگر و نيز تأكيد بر سيره نبوى است، كه خداوند او را فرستاد تا گواه باشد، مژده برساند و هشدار دهد.
يَاأَيُّهَا النَّبِيُّ إِنَّا أَرْسَلْنَاكَ شَاهِداً وَمُبَشِّراً وَنَذِيراً وَدَاعِياً إِلَى اللَّهِ بِإِذْنِهِ وَسِرَاجاً مُّنِيراً (احزاب: ٤٦)
اى پيامبر ما تو را فرستاديم تا گواه باشى و مژده رسانى و هشدار دهى؛ و به سوى خدا دعوت كنى و چراغى تابان باشى.