جهت‌گيرى علمى در سده‌هاى نوزدهم و بيستم از مخالفتهاى مسيحيان عليه مسلمانان كاست و آنان را به سوى تلاش براى پژوهش و درك موضوع سوق داد. در اين جهت‌گيرى تحولى روشن آشكار گرديد و پژوهشهاى ارزشمندى نيز به انجام رسيد، مانند موارد زير:
- پژوهشهاى تاريخى كه محمد را بزرگ مى‌شمارند، مثل پژوهشهاى گوستاووايل «١»، الويس اشپرنگر «٢»، ويليام موير «٣»، ليونى كى‌تانى «٤»، تاورآندره «٥»، ريچارد بلاشر «٦» و مونتگمرى وات «٧».
- پژوهشهاى قرآنى از نويسندگانى مثل «تئودور نولدكه» (پژوهشهاى تاريخى درباره قرآن)، ترجمه «گوستا و فلوگل» از قرآن، و پژوهشهاى ريچارد بل و رودى پارت.
- مباحثى فراگير درباره فرهنگ اسلامى، عبادات، تصوف، شريعت، اخلاق، ادبيات و هنر از كسانى چون گلدزيهر، اسنوك هورگرونيه و لويى ماسينيون.
- مباحثى پيرامون تصوير مسيح در قرآن كريم از جى. اف. گروك (١٥٠ سال قبل) و پژوهشهاى فراوانى كه در پى آن انجام گرديد.
هانس كونگ مخالفت خود را با بازگشت به جدال مسيحيت عليه اسلام از راه افترا، تحريف و تشويه اعلام مى‌دارد و مى‌گويد: اينك بر ما است كه فهم اسلام را از درون آغاز كنيم و بكوشيم تا به پرسشهايى از اين قبيل پاسخ دهيم: چرا انسان مسلمان خداوند، جهان، عبادت، حقوق بشر و نيز سياست و هنر را به گونه‌اى متفاوت از آنچه ما مى‌بينيم و با قلبى متفاوت از قلبهاى ما مسيحيان مى‌بيند «٨»؟