صلاح چنان ديد كه هر چه زودتر از پيرامون شهر قسطنطنيه آنان را دور سازد و به دست سرنوشت رهايشان كند «١».
چنان كه پيشتر گفته شد محل اجتماع جنگجويان در قسطنطنيه تعيين گشته بود. امّا رفتار وحشيانه پطر و نيروهاى ايتاليايى و آلمانى زير فرمان وى و شتاب امپراتور براى اينكه هر چه زودتر آنان را از تنگه بسفر عبور دهد موجب شد كه اينان از نيروهاى اعزامى فرانسه كه به طور منظم حركت كرده بودند جدا بيفتند؛ و پس از ورود به قلمرو تركان، در پى حمله‌هاى بى‌امانشان از بين بروند «٢».
از سوى ديگر نيروهاى فرانسوى پس از دادن تلفات بسيار در مسير راه خود را به قسطنطنيه رساندند. اما وجود شخصيتهاى بزرگ فرانسوى در رأس سپاه صليبى، امپراتور روم را به وحشت افكند. به طورى كه گمان كرد، اين لشكر عظيم نه براى رفتن به اورشليم، بلكه براى تصرف قلمرو او آمده است. اينجا بود كه نخستين اختلاف ميان امپراتور و صليبيها برسر ممالك مفتوحه بروز كرد. امپراتور از آنان خواست تا هر چه را از قلمرو او كه از تركان باز پس گرفتند به او باز پس دهند و چنانچه خواسته باشند در آن مناطق سكونت گزينند، سيادتش را بپذيرند. در مقابل او نيز متعهّد مى‌شود كه صليبيها را براى رسيدن به بيت‌المقدس يارى دهد «٣».
سپاه صليبى پس از ورود به قلمرو تركان سلجوقى، شهرها را يكى پس از ديگرى به تصرف در آوردند؛ هر چند كه خودشان نيز در مقابل دفاع تركان رنج فراوان بردند و مال و جان فراوانى از آنها تلف گرديد. آنان در مسير پيشروى به سوى بيت المقدس دست به اقدامهايى بيرحمانه و هراس‌انگيز زدند؛ حتى از كشتار و شكنجه همكيشان عيسوى خود فروگذار نكردند و بى رحمى را تا به ارتكاب عمل زشت سيخ زدن و بر سر آتش كباب كردن كودكانشان ادامه دادند «٤».