١. پس از مرگ هولاكو هولاكو خان مغول در سال ١٢٦٥ م در گذشت، ولى نا آرامى ميان مغولان و مماليك همچنان ادامه يافت. زيرا «اباقا» پسر هولاكو- كه مسيحى نسطورى بود- با دختر امپراتور بيزانس، «اباليولوجس»، ازدواج كرد و در صدد بر آمد تا روابطش را با نيروهاى مسيحى در شرق و غرب مستحكم سازد و انتقام عين جالوت را در مصر و شام از مسلمانان بگيرد. اما اوضاع داخلى ايران اجازه چنين كارى را به وى نمى‌داد و او ناگزير در سال ١٢٦٥ م با فرستادن هدايايى نزد بيبرس خواستار مصالحه با او گرديد، ولى بيبرس نپذيرفت. بار ديگر اباقا در سال ١٢٦٨ م با فرستادن پيكى، ضمن تهديد بيبرس خواهان صلح با وى گرديد، ولى او تهديدها را به هيچ گرفت و گفت كه او را تا باز پس گرفتن همه سرزمينهاى متعلق به خليفه عباسى، دنبال خواهد كرد «١».
در سال ١٢٦٩ م بار ديگر مغولان آهنگ سرزمين شام كردند. آنان براى حمله‌اى مشترك بر ضد مسلمانان با صليبيها همدست شدند. اين بار نيز بيبرس به مقابله با آنان شتافت و مغولان را ناگزير به عقب نشينى كرد. اباقا دست از تهاجم بر نداشت و در سال ١٢٧١ م به شام حمله كرد كه شكست خورد و بازگشت. در اين نوبت صليبيها به نفع هم‌پيمانهاى معنوى خويش وارد ميدان شدند، ولى مسلمانان آنان را باز پس نشاندند. اباقا كه از شكست بيبرس نوميد گرديده بود، با فرستادن پيكى خواستار دوستى وى گرديد و همزمان در سال ١٢٧٢ م در حدود شام دست به اقدامهاى نظامى زد. اين بود كه بيبرس پيشنهاد او را نپذيرفت. به ويژه آنكه اباقا از وى خواسته بود كه خود يا يكى از برادرانش نزد او برود. در پى آن مغولان بار ديگر به قلمرو بيبرس حمله كردند، ولى پس از دادن تلفات بسيار سنگين راه گريز در پيش گرفتند «٢».
٢. تداوم ناكاميها پس از در گذشت بيبرس به سال ١٢٧٧ م مغولان بار ديگر سرزمين شام را مورد حمله قرار دادند.
اما جانشين بيبرس يعنى «محمد بن قلاوون» نشان داد كه در پايمردى از بيبرس چيزى كم ندارد. او موفق گرديد در سال ١٢٨١ م سپاه اباقا را در هم بشكند و به دنبال آن اباقا در سال ١٢٨٢ م مرد «٣».