مقدّمه‌ خطابه آتشينى كه پاپ اوربان دوم در اجتماع كلرمون فرانسه به سال ١٠٩٥ م براى مسيحيان ايراد كرد، شعله جنگى را برافروخت كه به مدّت دويست سال ميان مسيحيان و مسلمانان استمرار يافت و در تاريخ به «جنگهاى صليبى» موسوم گشت.
اين جنگها بازتاب كينه‌اى بود كه مسيحيان، به سبب تصرف بخشهاى گسترده‌اى از قلمروشان، از مسلمانان به دل داشتند. كينه‌اى كه پايان گرفتن جنگهاى صليبى چيزى از آن نكاست، و هر از چندگاه يك بار تاريخ روابط مسيحيان و مسلمانان را به دوزخى از كينه و عداوت تبديل مى‌كند.
هر چند كه چراغ مباحثه‌ها و مناظره‌هاى كلامى نيز پيوسته ميان مسلمانان و مسيحيان روشن بوده است، اما در مجموع فروغ چندانى نداشته و طرفين، آخرين سخنان خود را در ميدانهاى جنگ زده و تسويه حسابهاى تاريخى خويش را با جوهر خون نگاشته‌اند.
جنگهاى صليبى در روزگار حاضر، بيش از دوران گذشته براى مسلمانان ملموس و محسوس است؛ زيرا به چشم مى‌بينند كه تمدن و تكنولوژى غرب مسيحى ابعاد گوناگون زندگى سياسى، اقتصادى و فرهنگى آنان را زير سيطره خود گرفته است و دولتهاى غربى به صورتهاى آشكار و پنهان با آنان به زبان زور سخن مى‌گويند؛ و با در اختيار داشتن ابزارها و اهرمهاى فشار، با اعمال نفوذ در نهادها و سازمانهاى بين المللى، حقوق مسلمانان را پايمال مى‌كنند و با اندك بهانه‌اى به آنان يورش مى‌برند و خانه و كاشانه را بر سرشان ويران مى‌سازند. حمله آمريكا به كارخانه دارو سازى سودان، حمله اين كشور به افغانستان و پس از آن به عراق؛ كشتار و شكنجه فلسطينيان و تصرف سرزمينهاى آبا و اجدادى آنان به وسيله‌