تا در هفتم محرم سال ٥٦٧ ه (١١٧١ م) بر همه منبرهاى قاهره به نام خليفه عباسى خطبه خوانده شود. به اين ترتيب دولت فاطمى در كمال آرامش ساقط شد «١».
پس از بر افتادن فاطميان زمام امور مصر به دست صلاح الدين افتاد و در پى آن حكومت ايوبيان بنياد نهاده شد. صلاح الدين كه از نور الدين زنگى بيمناك بود سرزمين يمن را، به عنوان گريزگاه احتمالى، به وسيله برادرش، توران شاه، تصرف كرد و از آن پس مبارزه‌اش بر ضد صليبيها رو به فزونى نهاد. ميان طرفين درگيريهاى فراوان روى داد؛ تا آنكه سرانجام صلاح‌الدين موفق شد پس از تصرف «حماة» «٢» سرزمين شام را به تصرف خويش درآورد و در نبرد سرنوشت ساز «حطين» «٣» باز پس‌گيرى بيت المقدس براى وى امكان‌پذير شد. او پس از تصرف دژهاى «طبريه»، «ناصره»، «سامره»، «صيدا»، «بيروت»، «بترون»، «عكا»، «رمله» و «حبره» به سوى «بيت المقدس» «٤» تاخت و در رجب ٥٨٣/ سپتامبر ١١٨٧ م در غرب آن شهر اردو زد. صليبيها تا پاى جان در دفاع از شهر كوشيدند، اما قدرت آتش سنگين منجنيق‌هاى سپاهيان صلاح‌الدين در اواخر همان ماه آنان را وادار به تسليم كرد «٥». تصميم اوّليه صلاح‌الدين‌