عمادالدين زنگى از اتابكان بزرگ سلجوقى و بنيانگذار سلسله‌اى ترك نژاد است كه از سال ٥٢١- ٦٢٤ ه/ ١١٢٧- ١٢٢٧ م بر مصر، شام و جزيره «١» فرمان راندند. او در دستگاه بركيارق سلجوقى از خود كاردانى و لياقت نشان داد و در همه نبردهاى ميان سلاجقه و صليبيها شركت جست. عمادالدين نخست منصب شحنگى «٢» بغداد و پس از آن حكومت موصل يافت. در آنجا بود كه حمله‌هاى بى‌امان خويش را بر ضد صليبيان آغاز كرد و پس از نبردهاى فراوان به بزرگ ترين موفقيت خود و نخستين پيروزى بزرگ مسلمانان دست يافت. او موفق شد در سال ٥٣٩ ق/ ١١٤٤ م شهر رُها (اورفا) يعنى بزرگ‌ترين مركز نظامى فرنگيان را در شام و عراق تصرف كند و قلمرو مسيحيان را به كرانه‌هاى خاورى درياى مديترانه محدود گرداند؛ و اروپاييان را به شدّت نگران سازد «٣».
خبر سقوط رها در سرتاسر عالم طنين افكند. براى مسلمانان نقطه‌اى روشن از يك اميد تازه بود. آن ايالت مسيحى كه در قلب ممالك ايشان رسوخ كرده بود، اينك از پا افتاده بود و فرنگان، سواى كرانه مديترانه، جايى را نداشتند راه حلب به موصل از دشمن پاك شده بود و از آن دولت مسيحى كه ميان تركان آناطولى با تركان ايران شكاف انداخته بود، ديگر اثرى به جا نبود. لقب سلطان، در خور زنگى بود. سقوط رها براى فرنگان زنگ خطرى بود كه براى نخستين بار بدين حقيقت پى بردند كه اوضاع خاور بر وفق مراد مسيحيان نمى‌چرخد «٤».
جنگ دوم‌ خبر سقوط رها اروپا را بار ديگر به جنبش آورد و پاپ و پادشاهان به گرد آورى نيرو و