اين خليفه كه مدت ٢٥ سال به درازا كشيد، حوادث بسيارى روى داد كه مهمترين آنها را به طور فهرستوار مورد اشاره قرار مى‌دهيم: اولين حادثه مهم، ورود صليبيها به قلمرو اسلامى و تصرف نيقيه بود و چندى پس از آن بيت المقدس به تصرف درآمد. دعوت باطنيها در اصفهان گسترش يافت. محمد بن ملكشاه بر برادرش سلطان بركياروق شوريد و براو پيروز گشت. كار باطنيها در عراق بالا گرفت به طورى كه همه مردم به ويژه اميران وبزرگان به وحشت افتادند ودر زير لباس خود زره‌مى‌پوشيدند. در بغداد بيمارى حصبه شيوع پيدا كرد و شمار بسيارى از كودكان را به هلاكت رساند وبه دنبال آن وبا پيچيد. در نهاوند شخصى ادعاى پيغمبرى كرد و شمار بسيارى بر او گرد آمدند ولى سرانجام به قتل رسيد. علاوه بر اينها حوادث و بلاياى طبيعى نيز خسارتهاى فراوانى به مردم وارد ساخت، به طورى كه زندگى عادى آنان دچار اختلال شد؛ واين افزون بر رويدادها و آشوبهاى سياسى بود كه هر از چند گاه يك بار، اوضاع را دستخوش آشفتگى و تحول مى‌كرد «١».
فاطميان‌ خاندان فاطمى كه روزگارى قدرتش با قدرت خلافت عباسى برابرى مى‌كرد و حتى در يك نوبت يكى از اميران و داعيان اين خاندان به نام ارسلان بساسيرى خليفه عباسى را از بغداد بيرون راند و به زندان افكند و به نام مستنصر فاطمى خطبه خواند «٢». اما در اين روزگار اين سلسله نيز روزگار ضعف و ناتوانى را سپرى مى‌كرد و وضعيتى نيكوتر از بنى عباس نداشت.
قلمرو آنان در شام به تصرف سلاجقه روم درآمده بود و در درون خود نيز گرفتار اختلاف سياسى و پراكندگى مذهبى بودند. خلفا از خود هيچ نيرو و اراده‌اى نداشتند و زمام امور به دست وزيرانى بود كه حتى به خودشان لقب «الملك» مى‌دادند «٣». دو فرقه بزرگ و عمده‌