چهل درهم)، و هرگاه مسلمانان به يمن تاختند سى زره و سى نيزه (در روايت صنعانى: سى پوستين) سى‌شتر، سى‌اسب تقديم دارند، و هر گاه پيامبر اسلام نزد آنان فرستادگانى اعزام داشت، بيش از يك ماه از فرستادگان پذيرايى كنند. در مقابل زير حمايت دولت اسلامى (به عنوان جَوار الله و ذمّه امر رسول) خواهند بود و دولت اسلامى نبوى افراد و اموال و عبادات آنان را ضمانت مى‌كند و اجازه مى‌دهد كه مقامات مذهبى مسيحى (كشيشها، راهبها و ...) همچنان به كار خود ادامه دهند و مشمول هيچ‌گونه ماليات و جزيه و خراج و خدمت نظامى نباشند.
البته به شرط اينكه معاملات ربوى نداشته باشند و ربا نخورند «١».
آرى، دعوت به مباهله از سوى رسول خدا (ص) ماهيتى آسمانى و دينى داشت كه حقانيت آن حضرت را در دعوى پيامبرى اثبات مى‌كرد و روحانيت مسيحى را سخت به چالش مى‌كشيد. انصراف عيسويان از مباهله به مفهوم عقب‌نشينى از مبارزه فرهنگى و گفت و گو در فضايى فكرى بود. از آن پس بود كه اربابان كليسا در برابر پيشرفتهاى چشمگير مسلمانان، در زمينه‌هاى سياسى شيوه صبر و انتظار پيش گرفتند و در زمينه‌هاى فرهنگى به تخريب افكار و تشويش اذهان مسيحيان نسبت به اسلام و پيامبر خدا (ص) پرداختند و تصويرى تحريف شده از اسلام در جوامع مسيحى ارائه دادند. نورمن دانيل در اثر خود اسلام و غرب درباره بينش مسحيت از اسلام مى‌نويسد:
مهم آن است تا به خاطر بياوريم حتى در منصفانه‌ترين شروح قرون وسطايى از حيات محمد (ص) تا چه حد نكات فراوانى را مكتوم كرده‌اند. در روايات قرون وسطايى آمده است كه حكام بت‌پرست مدينه مصرّانه گفته‌اند، هرگز قانونگذارى اجتماعى محمد (ص) را براى جامعه عربستان به رسميت نمى‌شناسند. فتح بدر كه محمد (ص) مخصوصاً آن را مشيّت الهى مى‌دانست. نه تنها توسط ن نگاهى نو به جنگهاى صليبى ١٨١ تبشير در خدمت استعمار ص : ١٧٧ ويسندگان قرون وسطايى مبالغه پنداشته شد، بلكه آن را نديده هم گرفتند. از اعمال پيامبر (ص) كه مفهوم احتجاج دينى هم نداشت، مثلًا تعيين قبله، بسيار به ندرت حرفى به ميان آمده، اشاره‌اى به اتحاد و ساير شيوه‌هاى صلح‌آميز در وحدت قبايل نشده، چشم‌پوشى مطالبى چون پيمان حديبيه و فتح بدون خونريزى مكه و فتوحات نهايى بر