حضور و رقابت صليبيها در خليج فارس‌ پيش از كشف دماغه اميدنيك و راه دريايى جديد براى رسيدن به هند و خاور دور، تجارت ادويه و ابريشم و ادويه مشرق زمين از طريق خليج فارس به دجله و سپس از بغداد و- بادية الشام به بنادر سوريه در ساحل مديترانه و از آنجا به اروپا حمل مى‌گرديد. از عوامل مهمى كه موجب دگرگونى اين وضعيت را فراهم آورد و تأثير فراوانى در تاريخ خليج فارس گذارد، تشكيل دولت تركان عثمانى و استيلاى آنان بر سواحل درياهاى سياه، مرمره و مديترانه و نيز بر مناطق شام و مصر و حجاز بود كه با فتح قسطنطنيه به سال ٨٥٧ ه/ ١٤٥٣ م به اوج رسيد تعصب شديد تركان نسبت به عيسويان تجارت عظيم ميان شرق و غرب عالم را از رونق انداخت و در نتيجه كالاهاى نفيس مشرق زمين در اروپا ناياب گرديد. از اين رو شمارى از بازرگانان اروپايى در سدد يافتن راههايى تازه برآمدند كه از جمله آنها دريانوردان و بازرگانان پرتقال بودند «١».
در حدود سالهاى ٨٩٣- ٤ ه/ ١٤٨٨- ٨٩ ميلادى يكى از كارگزاران شاه پرتغال به نام كوويليائو از هرمز ديدن كرد. پس از سفرهاى دياش (٨٩١ ه/ ١٤٨٦ م) و واسكودوگاما (٩٠٣- ٤ ه/ ١٤٩٧- ٩٨ م)، راه دريايى به هند گشوده شد «٢» و بازرگانى ميان هند و اروپا از سر گرفته شد. به سبب نزديكى خليج فارس به پايگاههاى پرتغاليها در هند و نيز تسلط نداشتن هيچ‌يك‌