١٥٣٢ م به وسيله مسيحيان باز پس گرفته شده بود- با تركها وارد گفت و گو شدند، از آنها خواستند تا تسليم الجزيره به اسپانيا را نيز در مفاد عهدنامه بگنجانند «١» ..
تصرف تونس در سال ١٥٣٤ م به دست خير الدين، مسيحيان را سخت به وحشت افكند.
چرا كه وى از آنجا با ايتاليا فاصله اندكى داشت. در پى آن «كارل پنجم»- امپراتور امپراتورى مقدس روم و شاه اسپانيا (١٥١٦- ٥٦)- دنياى مسيحيت را به يك جنگ صليبى فرا خواند و به مردم وعده داده شد كه به ازاى شركت در جنگ، گناهانشان بخشيده مى‌شود. نيروى دريايى مهمّى بسيج گرديد. پاپ پل سوم، شهسواران ميهمان نواز و پرتغاليها پول و كشتى جنگى فراوان گسيل داشتند و موفق شدند خير الدين را شكست دهند. پيروزى بر پايگاه دريايى تونس چنان شور و هيجانى در ميان مسيحيان پديد آورد كه قفلها و چفتهاى درهايش را به رُم بردند و در جشن با شكوهى كه ترتيب داده بودند به نمايش گذاردند «٢» ..
در سال ١٥٥٠ م ناوگانى براى محاصره مهديه، كه در اختيار جانشين خير الدين بود، اعزام گرديد؛ كه وى به سرعت از ميدان به در رفت. در سال ١٥٥١ م جنگى صليبى دريايى عظيم ديگرى تدارك ديده شد، اما اين جنگ به پيروزى تركان عثمانى انجاميد و شمار زيادى از جنگجويان صليبى به اسارت در آمدند و به قسطنطنيه انتقال يافتند «٣».
در سال ١٥٧٢ م اتحاد مقدّس تشكيل گرديد، و پاپ پيوس پنجم (١٥٦٦- ٧٢)، صليبيان را با همان عبارات پاپ «انيوسنت سوم»، در حدود چهار سده پيش از آن مورد خطاب قرار داد و براى تشويق آنها در جنگ چنين گفت:
نصيحت و پند و تقاضاى ما از اشخاص اين است كه با مرد و مال به اين جنگ بسيار مقدس بپيوندند ... به همه كسانى كه خود در جنگ شركت نمى‌كنند ولى متناسب با امكانات و موقعيّتشان در زندگى، عهده دار هزينه مرد ديگرى مى‌شوند ... و به كسانى همانند آنها كه شخصاً ولى با هزينه ديگران شركت مى‌كنند و پذيراى مخاطره‌هاى جنگ مى‌شوند ... ما آنان را به طور كامل مورد عفو قرار مى‌دهيم و همه گناهانشان را كه به طور شفاهى و با قلبى پشيمان،،