نبرد در دريا يكى از مهم‌ترين و سرنوشت سازترين صحنه‌هاى نبرد ميان صليبيان و مسلمانان در روزگار عثمانى منطقه درياى مديترانه و سرزمينهاى ساحلى آن بوده است. تا سده دهم هجرى/ شانزدهم ميلادى، مسلمانان با برخوردارى از مزيّت حضور در اسپانيا برترين قدرت دريايى مديترانه بودند. اما پس از عقب نشينى از آن سرزمين و در سده‌هاى نخستين ظهور عثمانى، اين اقتدار از كفشان رفت و كشورهاى اروپايى، به ويژه اسپانيا، با ايجاد پايگاههاى مستحكم دريايى در سواحل مراكش و الجزاير، كنترل مديترانه را به دست گرفتند «١» ..
ولى دريانوردان فعّال در مديترانه مركزى و شرقى در مقابل فعاليّت موفق دريايى اروپائيان از پاى ننشستند و با كوشش فراوان خود نفوذ امپراتورى عثمانى را در مديترانه گسترش دادند. دو تن از مشهورترين دريا نوردان كه عرصه دريا را به شدّت بر اروپائيان تنگ كردند دو برادر ترك به نامهاى «عروج رئيس» و «خضر رئيس» بودند. اين دو موفق گشتند در سال ٩٠٨ ه ١٥٠٣ م در يكى از بنادر تونس به نام «گولتا»، امپراتورى دريايى نيرومندى را پديد آورند. پس از در گذشت عروج رئيس، برادرش خضر جاى وى را گرفت و به يك قهرمان دريايى بزرگ تبديل گرديد. او در نزد مسلمانان به خير الدين و در نزد اروپائيان، كه بسيار از وى ترسناك بودند، به «بارباروسا»- ريش قرمز- شهرت دا نگاهى نو به جنگهاى صليبى ١٣٧ فصل هفتم: پيامدهاى جنگ صليبى‌ شت «٢».
خير الدين توانست كه قلعه اسپانيائيها را در الجزيره در سال ١٥٢٩ م به تصرف در آورد و آن را به پايگاه خويش تبديل كند. او خود را به عنوان يك دريا نورد بزرگ در مديترانه مطرح ساخت كه ناوگانهاى او تا ايتاليا را تهديد مى‌كردند. او چنان تهديدى به شمار مى‌رفت كه وقتى نمايندگان پادشاهى فرانسه در سال ١٥٣٣ م براى مبادله مجارستانِ كُرونى- كه در سال،