قرآن كريم در مورد خلقت انسانها از نفس واحد مى‌فرمايد:
«ياايُّهَاالنَّاسُ اتَّقُوا رَبَّكُمُ الَّذى خَلَقَكُمْ مِنْ نَفْسٍ واحِدَةٍ وَ خَلَقَ مِنْها زَوَجَها وَبَثَّ مِنْهُما رِجالًا كَثيراً وَ نِساءً» «١» اى مردم، از خدايى كه شما را از يك پدر ومادر آفريد و از آنها نسلهاى بعدى را پديد آورد، بپرهيزيد.
و نيز مى‌فرمايد:
«يا ايُّهَاالنَّاسُ انَّا خَلَقْناكُمْ مِنْ ذَكَرٍ وَ انْثى وَ جَعَلْناكُمْ شُعُوبًا وَ قَبائِلَ لِتَعارَفُوا انَّ اكْرَمَكُمْ عِنْدَاللَّهِ اتْقيكُمْ» «٢» اى مردم ما شما را از يك پدر و مادر آفريديم و شما را ملتها و قبيله‌هايى مختلف قرار داديم تا يكديگر را بشناسيد، گرامى‌ترين شما نزد خدا، پرهيزكارترين شماست.
پيامبر گرامى اسلام (ص) همواره بر اين مطالب تأكيد داشته، مى‌فرمايد:
«لَيْسَ لِعَرَبى‌ عَلى عَجَمى فَضْلٌ الَّا بِالتَّقْوى» «٣» عرب هيج گونه فضيلت و برترى بر عجم ندارد، مگر از راه شايستگى و پرهيزكارى.
پيامبر اسلام (ص) هنگامى كه به احترام جنازه يك يهودى از جاى برخاست، فرمود:
درست است كه مسلمان و برادر دينى ما نبوده است، اما انسان كه بوده و ما به خاطر انسانيت، به او احترام مى‌كنيم. «٤» امام على (ع) در فرمان تاريخى خود به مالك اشتر فرمود:
مهربانى و خوشرفتارى و نيكويى با رعيت را دردل خود جاى ده و مبادا با ايشان، چون جانور درّنده بوده، خوردنشان را غنيمت دانى، آنان دو دسته‌اند: يا با تو برادر دينى‌اند و يا در آفرينش مانند تو هستند (يعنى، يا حق برادرى به گردن تو دارند، ياحق انسانى.) «٥»