درس چهاردهم: جنگ و صلح در اسلام‌ صلح در اسلام‌ صلح به معناى ترك مخاصمه و به توافق رسيدن است. راغب اصفهانى در مفردات مى‌نويسد:
«الصُّلْحُ تَخْتَصُّ بِازالَةِ النِّفارِ بَيْنَ النَّاسِ» صلح به زدودن كدورت از ميان مردم اختصاص دارد.
صلح بطور معمول براى رفع تنازع موجود يا پيشگيرى از تنازع احتمالى است. دولتها درصحنه بين‌المللى اغلب براى توجيه اعمال خود، به صلح و همزيستى توسل مى‌جويند.
اسلام از آغاز دعوت خود همواره بر اين امر مهم تأكيد داشته، اصولى رابراى صلح بيان كرده و خواهان گسترش صلح جهانى بوده است.
خداوند به پيامبر (ص) دستور مى‌دهد كه چنانچه دشمن تو از در مسالمت وارد شد تو نيز با آن موافقت كن.
«وَ انْ جَنَحُوا لِلسَّلْمِ فَاجْنَحْ لَها» «١» اگر تمايل به صلح نشان دهند، تو نيز از در صلح در آى.
پذيرش صلح‌ در تفسير آيه فوق برخى بر اين عقيده‌اند كه اگر كفار پيشنهاد صلح دادند، اجابت آنان واجب است. بعضى ديگر معتقدند كه واجب نيست به هر حال در مورد پذيرش صلحى‌