الف- عدم تحميل عقيده‌ در اسلام هيچ گونه تحميل عقيده‌اى از سوى امت اسلام به ملتهاى ديگر وجود ندارد تا زمينه‌اى براى ايجاد تشنج و درگيرى باشد و بطور كلى، عقيده با اكراه قابل تحميل نيست.
«لا اكْراهَ فِى الدّين» «١» هيچ جاى اكراهى در دين نيست.
«وَ لَوْ شاءَ رَبُّكَ لامَنَ مَنْ فِى اْلَارْضِ كُلُّهُمْ جَميعاً افَانْتَ تُكْرِهُ النَّاسَ حَتَّى يَكُونُوا مُؤْمِنينَ» «٢» اگر پروردگارت مى‌خواست همه آنهايى كه در زمين زندگى مى‌كنند، يكسره ايمان مى‌آوردند، اينك آيا تو بر مردم فشار مى‌آورى تا با بى ميلى مؤمن شوند.
ب- تبليغ مسالمت آميز يكى از رسالتهاى مهم حكومت‌اسلامى، معرفى دين حق (ما عَلىَ الرَّسُولِ الَّا الْبَلاغُ) است و در اين راه شيوه‌هاى مسالمت‌آميز ارائه شده است؛ چنان كه قرآن مى‌فرمايد:
«ادْعُ الى‌ سَبيلِ رَبِّكَ‌بِالْحِكْمَةِ وَ الْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَ جادِلْهُمْ بِالَّتى هِى احْسَنُ» «٣» با حكمت و با اندرز نيكو (مردم را) به پروردگارت فرا خوان و به شيوه‌اى كه بهتر است، با آنان بحث و گفتگو كن.
«وَ مَنْ احْسَنُ قَوْلًا مِمَّنْ دَعا الَى اللَّهِ وَ عَمِلَ صالِحاً» «٤» و چه‌كسى خوش گفتارتر است از آن كس كه به سوى خدا دعوت‌كند و عمل‌صالح انجام دهد؟
همچنين درباره شيوه بحث و گفتگو با مردم ساير اديان مى‌فرمايد: