مانند حلال بودن، عدم اسراف و تبذير و رعايت حقوق ديگران از نظر شرع، پسنديده و مطلوب است. «١» قرآن كريم مى‌فرمايد:
«كُلُوُا مِنْ رِزْقِ رَبِّكُمْ وَ اشْكُرُوا لَهُ» «٢» از روزى پروردگارتان بخوريد و براى او شكر كنيد.
٢- مصارف حرام و مكروه‌ در اسلام، مصرف مال جز در موارد ممنوع، آزاد است. از نظر فقه اسلامى، مصرف مال عليه دين، عليه انسانيت، در راه ارتشا و ربا و نيز مصرف اشياى حرام مانند نجاسات، اشياى مضر مانند سم و هرويين، اسراف (مصرف بيش از حد شايسته)، تبذير (مصرف‌بدون جهت)، استعمال در راه تفاخر و تقليد از كفّار (تشابه به آنان) ممنوع است. همچنين مصرف بيش از حد متعارف در صورت نياز ديگران و ايجاد تنگنا در زندگى در صورت داشتن، نكوهش شده است. «٣» منابع در آمد حكومت اسلامى‌ اسلام وظايف سنگينى را بر عهده حكومت اسلامى گذارده است، تعليم و تربيت، رفاه عمومى، بهداشت و درمان، تأمين امنيت و نظم و انتظام جامعه، برنامه ريزى براى دفاع و جهاد از جمله وظايف حكومت است. اسلام براى تأمين مخارج حكومت، منابع زير را اختصاص داده است: «٤» ١- انفال: جنگلها، مراتع، معادن، آبها، زمينهاى موات، اموال بلا وارث، اقطاع‌الملوك «٥» و سواحل درياها از انفال بوده و متعلق به حكومت اسلامى است كه مى‌تواند خود از آنها بهره‌بردارى كرده يا امتياز بهره بردارى آن را با رعايت مصالح مردم به بخش خصوصى واگذار كند.