جهاد ابتدايى‌ درمورد وجوب جهاد ابتدايى در قرآن كريم آيات بسيارى وجود دارد. آيات زير از آن جمله است:
«كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِتالُ وَ هُوَ كُرْهٌ لَكُمْ وَعَسى‌ انْ تَكْرَهُوا شَيْئاً وَ هُوَ خَيْرٌ لَكُمْ ...» «١» حكم جهاد بر شما مقرر شد در حالى كه بر شما ناگوار و مكروه است، ليكن چه بسيار شود كه چيزى را شما ناگوار شماريد ولى بحقيقت خير و صلاح شما در آن بوده است.
«يا ايُّهَا النَّبِىُّ جاهِدِ الْكُفَّارَ وَ الْمُنافِقينَ وَاغْلُظْ عَلَيْهِمْ ...» «٢» اى پيامبر با كافران و منافقان جهاد كن و بر آنها بسيار سخت بگير.
جهاد ابتدايى با وجود شرايطى، مشروعيت مى‌يابد؛ اين شرايط عبارتنداز:
١- جهاد ابتدايى با حضور «امام معصوم (ع)» و يا «نايب خاص او براى جهاد» و يا «نايب خاص او بر جهاد و غير جهاد» واجب است و در زمان غيبت امام كه اختيار امور به دست ولى فقيه عادل است، واجب نيست و بر اين مطلب، ادعاى اجماع شده است.
٢- احتمال كسب نتيجه، چون براى انسان عاقل جايز نيست كه وارد معركه‌اى شود كه هيچ احتمال كسب نتيجه در آن نمى‌بيند. «٣» ٣- دعوت به اسلام قبل از شروع جنگ «٤» دشمنان اسلام در جهاد بطور كلى، كسانى كه دشمن اسلام و مسلمانان بوده و واجب است با آنها به جهاد پرداخته شود، سه گروه هستند: