قانون نيروى انتظامى نيز استخدام كسانى كه عضويت يا وابستگى به احزاب و گروهكها يا سازمانهاى سياسى داشته باشند را ممنوع كرده است. «١» پيامدهاى ناهنجار تحزب در نيروهاى مسلح‌ بطور كلى، دخالت نظاميان در مسائل سياسى و عضويت آنها در احزاب سياسى امرى نامطلوب است. مهمترين هدف حزب در اختيار گرفتن قدرت يا مشاركت در آن است، در حالى كه وظيفه اصلى نيروهاى مسلح، حفظ استقلال و تماميت ارضى كشور و نظام جمهورى اسلامى است و اين دو با هم در تضادند. دخالت، حمايت و تمايل نيروهاى مسلح نسبت به گروههاى سياسى، مفاسد و معايب بسيار زيادى دارد كه برخى از آنها عبارت است از:
١- تفرقه و درگيرى در نيروهاى مسلح‌ استقلال نيروهاى مسلح در برابر كليه احزاب و گروههاى سياسى، ضامن فعاليت نيروهاى نظامى در جهت اهداف تعيين شده است و عضويت اعضاى نيروهاى مسلح در احزاب و گروههاى سياسى تعهداتى را بر آنها تحميل مى‌كند كه موجب سوء استفاده از قدرت نظامى كشور در جهت منافع و مقاصد سياسى حزب يا گروه خاص مى‌گردد. «٢» زمانى كه نيروهاى مسلح بتوانند در احزاب و سازمانهاى سياسى شركت كنند، چنان نيست كه همه آنان به يك حزب واحد گرايش پيدا كنند؛ «٣» بلكه گرايش به احزاب مختلف، سبب از بين رفتن وحدت و نظام و انضباط در نيروهاى نظامى شده و در نهايت، منجر به رويارويى آنها با يكديگر مى‌شود، در نتيجه انسجام و وحدت سازمانى و فرماندهى آنها مختل گشته و آنها نمى‌توانند وظايف اصلى خود را بخوبى انجام دهند. رقابت در كسب قدرت نيز ميان احزاب سياسى، امرى مثبت و پذيرفته شده است، در حالى كه چنين پديده اى در بين نظاميان، امرى منفى است و باعث مى‌شود،