امام صادق (ع) فرموده است:
مَنْ يَصْحَبُ صاحِبِ السُوءِ لايَسْلَمُ» «١» كسى كه با رفيق بد همنشين شود، سالم نمى‌ماند و سرانجام به ناپاكى آلوده مى‌شود.
پيامبراكرم (ص) يكى از سعادتهاى انسان را داشتن رفقاى خوب مى‌داند. «٢» اهميت تحصيل علم در اسلام‌ در برنامه‌ها و مسؤوليتهاى حكومت اسلامى، آموزش، بعداز پرورش از اهميت بسيار زيادى برخودار است. مردم مسلمان با صراحت و شدت به تحصيل علم به هر وسيله ممكن و با هر گونه سختى و تلاش ترغيب و تشويق شده‌اند. امام سجاد (ع) فرمود:
«لَوْ يَعْلَمُ النَّاسُ ما فى‌ طَلَبِ الْعِلْمِ لَطَلَبوُهُ وَ لَوْ بِسَفْكِ الْمُهَجِ وَ خُوْضِ‌الْلُّجَجِ» «٣» اگر مردم از آنچه در دانش آموزى است، آگاهى داشتند، حتى با خون دل خوردن و رفتن در اعماق درياها آن را طلب مى‌كردند.
در مورد اهميت‌دادن اسلام به علم‌نظير همين بس كه وحى‌الهى و بعثت پيامبراسلام (ص) با ذكر مسائل مربوط به علم نظير آموختن، قرائت و قلم آغاز شده است. بر خلاف نظامهاى آموزشى امروز كه محدود به قيودى است، نظام‌آموزشى دراسلام داراى‌ويژگيهاى زير است:
١- عموميت: تأكيد اسلام بر فراگيرى علم، همه رشته‌هاى علمى مشروع را دربرمى‌گيرد و تحصيل در تمام علوم مورد نياز جامعه، واجب شمرده شده است.
٢- نبودن شرط صنفى: همه افراد، گروهها و اصناف مختلف مردم مى‌توانند و حق دارند كه به تحصيل علم بپردازند. پيامبر (ص) فرمود:
«انَّ اللَّهَ يُحِّبُ بِغاةَ الْعِلْم» «٤» خداوند دانش‌پژوه را دوست دارد.