خلاصه‌ همانطور كه اسلام به مسائل خصوصى و روابط فردى توجه كرده، در زمينه روابط بين المللى نيز داراى مقرراتى است. اسلام در روابط بين الملل، اولويت را به همزيستى مسالمت آميز داده است و علاوه بر آنكه عقيده را بوسيله اكراه وزور، قابل تحميل و گسترش نمى‌داند، براى انجام رسالت جهانى خود به شيوه‌هاى حكمت و اندرز نيكو و عمل صالح توصيه بسيار كرده است.
استقبال از صلح و همزيستى مسالمت آميز يكى از دستورات مؤكد اسلام است و حل اختلاف از طريق توسل به زور، جز در موارد ضرورت، مشروعيت ندارد.
اصل عدم مداخله و يا بى طرفى تحت عنوان اعتزال پذيرفته شده است و درسه مفهوم كناره گيرى از مناقشات بى ثمر عقيدتى، كناره گيرى از مناقشات سياسى و بى طرفى در جنگ آمده و در اسلام مورد استفاده واقع شده است.
در قرآن و روايات اهميت بسيار زيادى به پيمانها و وفاى به عهد داده شده است. اين اصل از اصولى است كه زير بناى حيات معقول اجتماعى شمرده شده‌اند و در قرآن به عنوان يكى از صفات مؤمنين آمده است. در وفاى به عهد، شخصيت طرف ميثا نظام سياسى اجتماعى اسلام ١٤٥ مفهوم نيروهاى مسلح ص : ١٤٥ ق، دخالتى ندارد. قراردادهابايد در چارچوب موازين اسلام و براساس اصول سياست خارجى و با توجه به نظر ولى امر مسلمين تنظيم شود.
سفرا در اسلام از مصونيت ديپلماتيك نسبت به جان و مال بر خوردارند.
پرسش‌ ١- آيا مبناى اسلام بر جهاد استوار است يا به همزيستى مسالمت آميز؟ در اين مورد توضيح دهيد.
٢- آيا رسالت جهانى اسلام با همزيستى مسالمت آميز مغايرت دارد؟ توضيح دهيد.
٣- اصل اعتزال را توضيح داده و موارد كاربرد آن را نام ببريد.
٤- شرايطى كه در انعقاد معاهدات بايد در نظر گرفته شوند كدامند؟
٥- با توجه به آيات و روايات وفاى به عهد را شرح دهيد.
٦- دو نمونه از اعمال مصونيت نمايندگان را در صدر اسلام بيان كنيد.