شورا در اسلام‌ شورا عبارت است از اظهار نظر خواستن از ديگران و دخالت دادن آنان در يك امر و پرهيز از تكروى و استبداد رأى.
عمل به مشورت و تشكيل شورا براى درك حقايق و كشف مجهولات، يك طريقه عقلايى است كه در همه جهان و در تمام دوره‌هاى تاريخ بين تمامى انسانها معمول بوده و هست، چرا كه عقلها، دركها و تجربيات فردى و اجتماعى افراد متفاوت است و بدين جهت، شورا و استشاره يك سيره عقلايى بوده و عدول از آن از نظر عقلا محكوم است.
علاوه بر عمل پيامبر (ص) و امامان معصوم (ع) در قرآن دو آيه و در منابع روايى حدود دويست روايت در باره شورا آمده است.
در قرآن سوره‌اى به نام شورا وجود دارد و خداوند سبحان در آن مى‌فرمايد:
«... و امْرُهُمْ شَورْى‌ بَيْنَهُمْ ...» «١» كارهاى عمومى را به مشورت مى‌گذارند.
درآيه ديگرى از قرآن، خداوند به پيامبرش دستور مى‌دهد كه بامسلمانان درامورمشورت كند.
«... وَ شاوِرْهُمْ فىِ اْلَامْرِ ...» «٢» در كارها با آنان مشورت كن.
براساس روايات اسلامى، مسلمانان از استبداد رأى و تكروى، سخت منع شده و به استشاره و مشاوره تشويق شده‌اند. اميرمؤمنان على (ع) در اين باره مى‌فرمايد:
«مَنْ اسْتَبَدَّ بِرَأْيِهِ هَلَكَ، وَ مَنْ شاوَرَ الرِّجالَ شارَكَها فى‌ عُقُولِها» «٣» هركس استبداد برأى داشته باشد هلاك مى‌شود و نابود مى‌گردد و هركس با مردم مشورت كند در عقلهاى آنان شريك شده است.
و نيز فرمود: