خلاصه‌ قانون به معناى رسم، قاعده و روش است و به مقررات الزام‌آورى گفته مى‌شود كه توسط مقام صلاحيتدار وضع و ابلاغ مى‌شود.
زندگى اجتماعى، وجود نيازها و تمايلات درانسانها، غريزه سودجويى و استخدام ديگران ودرنتيجه وجود نزاع و درگيرى بر سر استفاده بيشتر و يا نزاع به خاطر تجاوز به حقوق ديگران از مسائلى است كه وجود قانون را ضرورى مى‌سازد.
قانون بايد شامل وفراگير بوده، به نفع تمامى اقشار و داراى ضمانت اجرايى باشد. ضمانت اجرايى قانون با هماهنگى آن با فطرت و فرهنگ مردم، تعيين مجرى امين وتعيين مجازات براى متخلفان حاصل مى‌شود.
باتوجه به افكار و عقايد مختلف مردم، وجود تعصّبات فردى و قومى و ملى و تحزّب، شناخت ناقص انسان از خود و جهان و وجود خطا و نيسان در انسانها، ضرورت دارد كه قوانين؛ منشأ الهى داشته باشند، همچنان كه در آيات قرآن و احاديث معصومين به اين امر تأكيد شده است.
قانونگذار اصلى از نظر اسلام، خداوند سبحان است و هر قاعده‌اى كه بر اساس اصول الهى و توسط مقام صلاحيتدار وضع شود، مشروعيت خواهد داشت.