جمله اسلام مورد تأكيد واقع شده، نشأت گرفته از عامل ايدئولوژى است بر اساسى بينش اسلامى، وحدت معنوى تنها مى‌تواند در سايه ايدئولوژى صحيح به دنبال يك جهان بينى توحيدى تحقق يابد.
براثر اين عامل معنوى نوعى الفت و وحدت در بين معتقدان به وجود مى‌آيد كه اوّلًا در سايه هيچ عامل ديگرى پديد نخواهد آمد و ثانياً مرزهاى زمانى، خويشاوندى، جغرافيايى و نژادى را در نورديده و تحت الشعاع قرار مى‌دهد «١» (وَاعْتَصِموُا بِحَبْلِ اللَّهِ جَميعًا وَ لا تَفَرَّقوُا) «٢» اجتماعاتى كه بدون اين عامل گرد هم آيند، وحدتشان ظاهرى و صورى است. (تَحْسَبُهُمْ جَميعاً وَ قُلُوبُهُمْ شَتى). «٣» جامعه‌ جامعه از ريشه جمع و به معناى گرد آوردن است و چون اسم فاعل است به معناى جمع كننده و گردآورنده خواهد بود و در معناى اسمى از آن به گروه مردم يك شهر، يك كشور، جهان يا صنفى از مردم تعبير مى‌شود. «٤» تعريفهاى گوناگونى از جامعه، ارائه شده است و اين بدان دليل است كه هر كسى با بينش و گرايش فكرى خويش به جامعه مى‌نگرد. بيشتر جامعه شناسان، جامعه را چنين تعريف كرده‌اند:
جامعه مجموعه بزرگ و خود بسنده از افراد انسان است كه روابط گوناگون مشترك و متقابل و نسبتاً پايدارى آنها را به هم پيوند دهد. «٥» استاد شهيد مطهرى جامعه را «مجموعه‌اى از افراد انسانى كه با نظامات و سنن و آداب و قوانين خاص به يكديگر پيوند خورده و زندگى دسته جمعى دارند» تعريف‌