مِاتَيْنِ وَ انْ يَّكُنْ مِنْكُمْ مِائَةٌ يَغْلِبُوا الْفاً مِنَ الَّذينَ كَفَرُوا بِانَّهُمْ قَوْمٌ لايَفْقَهُونَ» «١» اى رسول! مؤمنان را بر جنگ ترغيب كن كه اگر بيست نفر از شما صبور و پايدار باشيد، بر دويست نفر از دشمنان غالب خواهيد شد و اگر صد نفر بوده، بر دو هزار نفر كافران غلبه خواهيد كرد؛ زيرا آنها گروهى بى دانش هستند.
شهيد مطهرى در تفسير اين آيه مى‌نويسد قرآن نمى‌خواهد بگويد كه زور بازوى مسلمانها بيشتر است، بلكه مى‌گويد: كفار مردمى نفهم و بى‌بصيرت هستند و برعكس، مؤمنين مردمى فهيم و با بصيرت هستند. «٢» هشيار بودن در برابر نقشه‌ها و شگردهاى دشمن و نقض قراردادها و خيانتهاى دشمن در مقابل راستى، درستى و وفاى به عهد مسلمانان، نياز به بصيرت و بينش سياسى نظامى رزمنده دارد كه بتواند بموقع تصميم لازم را بگيرد، قرآن دراين باره مى‌فرمايد:
«وَامَّا تَخافَنَّ مِنْ قَوْمٍ خِيانَةً فَانْبِذْ الَيْهِمْ عَلَى سَواءٍ انَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْخائِنينَ» «٣» اگر مى دانى كه گروهى درپيمان خيانت مى‌ورزند، به آنها اعلام كن كه همانند خودشان عمل خواهى كرد؛ زيرا خدا خائنان را دوست ندارد.
روايات اسلامى نيز بر آگاهى داشتن و بصيرت نيروهاى مسلح مسلمان تأكيد دارد.
حضرت على (ع) در باره خصوصيات رزمندگان مسلمان فرمود:
«حَمَلُوا بَصائِرَهُمْ عَلى‌ اسْيافِهِمْ» «٤» بصيرت آنها بر شمشيرهايشان حمل مى‌شد (حاكم بود).
شمشيرزدن يك‌رزمنده بايد بابصيرت همراه‌باشد؛ اين‌بصيرت او را به‌مقاومت‌مى‌خواند؛ يعنى حتى اگر اسير هم شد، مى‌تواند فكرش را حفظكند و در صورت‌ممكن آن را ترويج‌كند.
بدون شك انجام وظايفى كه به عهده نيروهاى مسلح گذاشته شده است از يكسو