ما پيامبران خود را با دلايل روشن و استوار فرستاديم و همراه آنها كتاب و ميزان نازل كرديم، تا مردم به قسط و عدل برخيزند، و آهن «١» را در اختيار آنها قرار داديم كه در آن نيرو و شدتّى است و منافعى براى مردم، تا معلوم شود چه كسى خدا و رسولش را با ايمان قلبى يارى خواهد كرد.
اينكه در كنار فرستادن رسولان و حاكميت قسط و عدالت از «قدرت» سخن به ميان آمده، شايد بدان دليل است كه اگر قدرت نباشد پيامبران به هدفهاى الهى و انسانى خود نخواهند رسيد. به عبارت ديگر، نيروهاى مسلح بازوان اجرايى پيامبران براى برپايى عدالت هستند تا موانعى را كه مخالفان، زراندوزان وزورمداران در راه نشر دين خدا ايجاد مى‌كنند، برطرف سازند. از اين رو، در آيه اى ديگر از نيروهاى مسلح به عنوان محبوبان خدا ياد كرده و مى‌فرمايد:
«انَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذينَ يُقاتِلُونَ فى سَبيلِهِ صَّفاًكَانَّهُمْ بُنْيانٌ مَرْصُوصُ» «٢» خداوند كسانى را دوست مى‌دارد كه در راه او پيكار مى‌كنند، همچون بنايى آهنين و سدى فولادين.
نيروى مسلح مؤمن، پيكار گر راه خداست و جان و مال خويش را با خدا معامله مى‌كند و خريدار حان او كسى جز خدا نمى‌تواند باشد و كمترين بهايى كه به او مى‌پردازد، بهشت برين است:
«انَّ اللَّهَ اشْتَرى‌ مِنَ الْمُؤْمِنينَ انْفُسَهُمْ وَ امْوالَهُمْ بِانَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ يُقاتِلُونَ فى سَبيلِ اللَّهِ فَيَقْتُلُونَ وَيُقْتَلُونَ و ...» «٣» خداوند از مؤمنان، جان و مالشان را در برابر بهشت مى‌خرد. آنان در راه خدا پيكار مى‌كنند و مى‌كشند و كشته مى‌شوند در آيه‌اى ديگر آنان را بمراتب از ديگران برتر دانسته، درجات والاى معنوى برايشان‌