دستور جنگ داده، مى‌فرمايد:
«فَانْ لَمْ يَعْتَزَلُوكُمْ وَ يُلْقُوا الَيْكُمُ السَّلَمَ وَ يَكْفُوُّا ايْدِيَهُمْ فَخُذُوهُمْ وَ اقْتُلُوهُمْ حَيثُ ثَقِفْتُمُوهُمْ» «١» اگر آنها از درگيرى با شما كنار نرفتند و پيشنهاد صلح نكردند و دست از شما برنداشتند آنها را هر كجا يافتيد اسير كنيد و يا به قتل برسانيد.
در سيره پيامبر (ص) موارد متعددى ديده مى‌شود كه آن حضرت، بى طرفى برخى از قبايل و طوايف را پذيرفته و با برخى از آنان پيمان عدم مداخله دو جانبه امضا كرده است.
پيمان‌پيامبر (ص) با بنو ضمره در سال دوّم هجرت يك پيمان عدم مداخله دو جانبه بود. «٢» همچنين قبول اعلاميه بى طرفى قبيله بَنُو غَنَمْ در جنگ موته و قبول ضمنى سياست بى‌طرفى در پيمان حديبيه از مصاديق بى طرفى است.
٣- وفاى به عهد معاهده توافقى است كه بين اشخاص يا موضوعات حقوق بين‌الملل نظير كشورها و سازمانهاى بين‌المللى منعقد مى‌شود و آثار حقوقى بر آن مترتب است. «٣» تعهدات، اساس زندگى اجتماعى را تشكيل مى دهد و وفاى به آن از ضروريات زندگى اجتماعى است. احترام به ميثاق و عمل به پيمان از امور فطرى است كه در سرشت و خلقت انسان به وديعه نهاده شده است. اين امر، آنقدر بديهى است كه حتى كودكان نيز خُلف وعده از اولياى خود را عملى زشت مى‌دانند.
قرارداد از نظر اسلام، تعهد در برابر خلق و خالق بوده و وفاى به عهد واجب شمرده شده است و پيمان شكنى از گناهان كبيره‌اى است كه بسيار نكوهش شده است.
قرآن كريم وفاى به عهد را از صفات مؤمنين برشمرده، مى‌فرمايد: