مارس ١٩١٩ م. در سان ريمو گرديد. سرانجام، پس از مذاكرات فراوان، در تير ١٢٩٩ ش./ آوريل ١٩٢٠ م. بارى ديگر درباره بخش‌هاى عربى امپراتورى عثمانى تصميم‌گيرى شد كه براساس آن، سوريه و لبنان تحت سرپرستى فرانسه، و عراق و فلسطين به شرط اجراى وعده بالفور، در قيمومت انگليس قرار گرفتند. «١» بر پايه معاهده سِوْرْ، دولت عثمانى تصميما فلسطين و صهيونيزم ٩٥ استكبار جهانى و اسرائيل ص : ٩٠ ت كنفرانس سان ريمو در مورد بلاد عربى را پذيرفت. پذيرش و امضاى اين معاهده از سوى سلطان عثمانى، خشم جمعى از افسران و ملى‌گرايان ترك، از جمله مصطفى كمال (: آتاترك) را برانگيخت. آنان در مخالفت با معاهده سِوْرْ، با يونان كه براساس اين معاهده به امتيازاتى دست يافته بود، به جنگ پرداختند.
نتيجه جنگ، عزل و خلع خليفه عثمانى در بهمن ١٣٠١ ش./ نوامبر ١٩٢٢ م. امضاى عهدنامه لوزان «٢» با متفقين در مهر ١٣٠٢ ش./ جولاى ١٩٢٣ م. و تأسيس جمهورى تركيه و نابودى امپراتورى عثمانى (: دى ١٣٠٢ ش./ اكتبر ١٩٢٣ م.) توسط آتاترك و هوادارانش بود. متفقين در عهدنامه لوزان، قيمومت خود را بر فلسطين، عراق، شام (: لبنان و سوريه) حفظ كردند، و زمام امور حجاز و ماوراى آن (: عربستان سعودى فعلى) نيز به خاندان شريف حسين سپرده شد. «٣»