مشروعيت ساف و احتمال جايگزينى گروه‌هاى تندرو اسلامى مخالف ساف و اسرائيل و روى كار آمدن حزب كارگر در اسرائيل و حزب دموكرات در آمريكا. «١» قرارداد غزه- اريحا به چندين دهه نزاع و جنگ ميان سازمان آزادى‌بخش فلسطين و رژيم صهيونيستى پايان داد؛ زيرا ساف بارى ديگر اسرائيل را به رسميت شناخت و نيز اسرائيل براى نخستين بار ساف را به‌عنوان نماينده مردم فلسطين پذيرفت. همچنين، طرفين بر ضرورت ايجاد يك زندگى امن و سالم، تحقق صلح عادلانه و هميشگى و فراگير پاى فشردند. بر پايه اين قرارداد، طرف اسرائيلى به ساف اجازه داد كه يك دولت خود مختار فلسطينى «٢» (دولت انتقالى) در كرانه باخترى و نوار غزّه براساس قطعنامه ٢٤٢ و ٣٣٨ پديد آورد. اين وعده با خروج نيروهاى اسرائيلى و انجام انتخابات براى تعيين شوراى فلسطينى دولت خودگردان به ثمر نشست. براساس قراداد، دولت فلسطينى، مسائلى چون پُست، امور شهر، تعليم و تربيت، بهداشت و مانند آن را اداره مى‌كند، امّا پاسدارى از مرزها و منابع آبى در اختيار اسرائيل است. همچنين، در قرارداد مذكور پيش‌بينى شده است كه اعطاى استقلال كامل و تشكيل دولت مستقل فلسطينى، پنج سال پس از انعقاد قرارداد صورت خواهد گرفت. «٣»