شركت سادات در افتتاح جلسات شوراى فلسطين (: ١٣٥١ ش./ ١٩٧٢ م.) از مقاطع خوب روابط آن دو به‌شمار مى‌رود.
پس از جنگى كه در سال ١٣٥٢ ش./ ١٩٧٣ م. ميان اعراب و اسرائيل روى داد، مصر به مصالحه آشكار با اسرائيل گراييد. از اين رو، از روس‌هاى هواخواه ساف فاصله گرفت و به‌سوى آمريكا رفت. آمريكا از سياست جديد مصر استقبال كرد و مقدّمات مذاكرات مصر و اسرائيل را براى وصول به موافقت‌نامه جدا سازى نيروهاى آن دو كشور و ايجاد منطقه حايل در صحراى سينا و سرانجام تصويب قرارداد صلح كمپ ديويد «١» فراهم آورد. مخالفت هجده كشور عربى با اقدام مصر و مخالفت اسحاق شامير- وزير امور خارجه آن هنگام اسرائيل- با تشكيل دولت فلسطينى، مسأله فلسطين را با بحرانى نوين و پردامنه رو به رو ساخت، و اين آغازى بود براى روند تيرگى روابط ساف و مصر كه طى سال‌هاى بعد نيز ادامه يافت. «٢» قرارداد كمپ‌ديويد، قبح نامشروع بودن اسرائيل را از ميان بُرد و اعراب را به‌سوى عادى‌سازى روابط با اسرائيل كشانيد. طرح فهد «٣» نيز گامى در اين جهت به‌شمار مى‌رود كه هر چند با شكست رو به رو شد، ولى چنان كه محمود لبدى سخنگوى ساف گفته است، اصل طرح نمرده، بلكه پيامش هنوز در ذهن‌ها زنده است. شايد يكى از علل زنده ماندن پيام اين طرح، چيزى بود كه الياس فرج، شهردار فلسطينى بيت لحم درباره‌اش‌