است. افزون بر اين، همه مؤسسه‌هاى آموزشى پس از دبيرستان، ملزم به كسب مجوّز از شوراى آموزش عالى‌اند و وزارت آموزش و پرورش بر آن‌ها نظارت و بازرسى دارد. اين قانون در ١٣٤٨ ش./ ١٩٦٩ م. همه مؤسّسه‌هاى آموزشى را شامل مى‌شود، ولى سيطره دولت بر نظام آموزشى، از تعدّد و تنوّع مراكز رسمى و غير رسمى مؤسّسه‌هاى آموزشى نمى‌كاهد، بلكه مشاركت احزاب و ديگر نهادهاى غير دولتى را در تحكيم و توسعه آموزشى فراهم مى‌كند. «١» آموزش در اسرائيل داراى پنج مرحله به شرح زير است:
مرحله اوّل- دوران پيش از آموزش ابتدايى، مرحله اوّلِ آموزشى در اسرائيل است كه به دو مرحله ديگر تقسيم مى‌شود. نخست، مرحله آمادگى كه شصت و هفت درصد از كودكان سه تا بيست و چهار ماهه را دربردارد. بيشتر مراكز آموزشى در اين مرحله، به بخش خصوصى تعلق دارند و از دولت بودجه‌اى دريافت نمى‌كنند. مرحله پيش از آموزش اجبارى، مرحله بعدى است كه سه گونه مهد كودك تحت نظر دولت را در برمى‌گيرد و دولت نود درصد هزينه آن را پرداخت مى‌كند. «٢» مرحله دوم- اين مرحله شامل دوره آموزش ابتدايى است كه دو گروه از دانش‌آموزان را دربرمى‌گيرد. گروه اوّل، شامل كودكان پنج ساله و گروه دوم دربرگيرنده همه دانش‌آموزان شش تا سيزده ساله است كه در كلاس‌هاى اوّل تا ششم مشغول به تحصيل‌اند. در مجموع، ٥/ ٦٨ درصد