از ١٣٦٤ ش./ ١٩٨٥ م. روابط ساف و اردن رو به بهبود نهاد. در اين سال، توافق‌نامه امان، ميان طرفين به امضا رسيد كه براساس آن، يك كنفدراسيون «١» اردنى و فلسطينى شكل مى‌گرفت. يك سال بعد، اين توافق به علّت مخالفت ساف با قطعنامه ٢٤٢ و ٣٣٨ لغو گرديد. به دنبال آن، روابط دوباره رو به وخامت گذارد. با آغاز انتفاضه، روابط ساف و اردن توسعه يافت و در نتيجه، زمينه براى آغاز مذاكرات صلح خاور ميانه فراهم گرديد. اين روند تا انعقاد قرارداد غزّه- اريحا ادامه داشت. كمتر از بيست و چهار ساعت پس از امضاى قرارداد غزّه- اريحا، قراردادى پنج مادّه‌اى ميان اردن و ساف و در دى ١٣٧٣ ش./ اكتبر ١٩٩٤ م. قرارداد صلحى ميان اردن و اسرائيل منعقد گرديد. «٢» سوريه‌ مى‌توان گفت كه روابط ساف و سوريه همواره تيره بوده است. از آن رو كه سوريه از تسلط مصر بر ساف در نگرانى به سر مى‌برده است، به حمايت از تأسيس و ادامه فعّاليت‌هاى ضدّ اسرائيلى فتح (١٣٤٣ ش./ ١٩٦٤ م.) و صاعقه (١٣٤٦ ش./ ١٩٦٧ م.) پرداخته و اين سازمان‌ها را از كمك‌هاى نظامى، مالى و سياسى فراوان خود بهره‌مند ساخته است.
خارج شدن تدريجى ساف از دايره نفوذ مصر نيز به ارتقاى روابط ساف و