اعلام موجوديت اسرائيل، دولت‌هاى عرب را به استفاده از حربه نظامى عليه صهيونيست‌ها واداشت. از اين رو، همزمان با تأسيس اسرائيل (: ٢٥ ارديبهشت ١٣٢٧ ش./ ١٥ مه ١٩٤٨ م.) هواپيماهاى مصرى به تل‌آويو حمله بردند و نخستين جنگ اعراب و اسرائيل را آغاز كردند. در پى آن، ارتش كشورهاى مصر، عراق، سوريه، لبنان و اردن با حركت به‌سوى تل‌آويو، ساحل غربى رود اردن و اورشليم، به جنگ با اسرائيل شدت بخشيدند. اندكى بعد، ارتش‌هاى عرب مناطقى چون اورشليم، مصعدا، شعرهاگولان و مالكيا را به تصرف درآوردند و حتى سربازان مصرى خود را به ٣٥ كيلومترى تل‌آويو رساندند. با اين حال، طرفين درگير، قطعنامه شوراى امنيت را، كه آتش بس ٢٨ روزه‌اى را درخواسته بود، پذيرفتند. «١» جنگ از ٢٠ خرداد ١٣٢٧ ش./ ١٠ ژوئن ١٩٤٨ م. دوباره از سرگرفته شد. اين بار ابتكار عمل با اسرائيل بود؛ زيرا اين كشور در زمان آتش‌بس، خود را به سلاح‌هايى ديگر مجهّز كرد، بر شمار نيروهاى نظامى خود افزود و چند تيپ نظامى براى اهداف ويژه رزمى ترتيب داد. بنابراين، طى عمليات نخل، سرو و دانى موفق به اشغال جليله سفلى، رامله، لد و فرودگاه حياتى ليدا شد. به احتمال، بنابر درخواست اعراب از نماينده بريتانيا در شوراى امنيت بود كه پس از ده روز بارى ديگر، آتش‌بس ميان طرفين برقرار شد. «٢» آتش‌بس جديد نيز به علّت دست نيافتن اسرائيل و دولت‌هاى عرب به راه حلّى سياسى، دوام نيافت و بارى ديگر، جنگ در