١٣٥٢ ش./ ١٩٧٣ م. و تصميم مصر براى تجديد نظر در روابط با اسرائيل روى داد. كنگره ملّى فلسطين در شهريور ١٣٥٢ ش./ ژوئن ١٩٧٤ م. بر استقرار دولتى مستقل در هر جايى از فلسطين، كه آزاد شود، صحّه گذاشت. در همان سال، سران عرب در كنفرانس رباط «١»، ساف را به عنوان تنها نماينده قانونى فلسطين براى تشكيل دولت در هر نقطه آزاد شده از فلسطين به رسميت شناختند. شوراى ملّى فلسطين در خرداد ١٣٥٦ ش./ مارس ١٩٧٧ م. حضور فلسطين، در كنفرانس صلح ميان اعراب و اسرائيل را ضرورى شمرد. سپس، ساف با ارائه طرح صلحى، آمادگى خود را براى به رسميت شناختن اسرائيل اعلام كرد. اين تحوّلات به معناى دست كشيدن ساف از آرمان آزادسازى كامل فلسطين بود. «٢» صلح‌طلبى ساف در برابر اسرائيل، از ١٣٦٠ ش./ ١٩٨١ م. گسترش بيشترى يافت. در ژوئيه/ مهر اين سال، ساف با اسرائيل توافق‌نامه‌اى امضا كرد كه بنابر آن، ساف توقف عمليات عليه اسرائيل را پذيرفت.
اسرائيل به اين توافق‌نامه پايبند نماند و در شهريور ١٣٦١ ش./ ژوئن ١٩٨٢ م. با حمله به چريك‌هاى فلسطينى مستقر در لبنان «٣»، آن را نقض كرد. پاى‌بند نبودن اسرائيل به موافقت‌نامه مذكور، بيش از آن كه ناشى از احساس خطر از افزايش قدرت نظامى ساف باشد، از روند رو به رشد مشروعيت بين‌المللى آن بود. «٤» البته، اردن نيز از ناتوانى ساف در جنگ‌