ممنوعيت تردد چريك‌هاى فلسطينى در خاك اردن، و همچنين ربودن سه هواپيماى غربى در مسير آمريكا- آلمان توسط ساف، ترور نافرجام شاه حسين از سوى فلسطينيان، آتش منازعه و مناقشه را ميان اردن و ساف برافروخت. در پى آن، سوريه به حمايت از ساف به اردن حمله كرد و اسرائيل نيز به تقويت نيروهاى نظامى خود در مرز اردن پرداخت، امّا سرانجام غائله با تسليم چهار تن از سران ساف در آذر/ سپتامبر به مقامات اردنى پايان يافت. سال بعد، ساف ناچار شد مقرّ فرماندهى خود را از اردن به لبنان منتقل كند. «١» يك ماه پس‌از جنگ ١٣٥٢ ش./ ١٩٧٣ م.، واقعيتى نوين در صحنه روابط كشورهاى عرب پديدار گشت و آن، طرح و تصويب ساف به‌عنوان تنها نماينده قانونى ملّت فلسطين در كنفرانس عرب (دى ١٣٥٢ ش./ اكتبر ١٩٧٣ م.) بود. اردن با اين تصميم مخالفت كرد، ولى اندكى بعد ساف به عنوان تنها نماينده فلسطين از سوى كشورهاى عرب ديگر و نيز كشورهاى عضو كنفرانس اسلامى پذيرفته شد. بنابراين، شاه حسين ناچار گرديد پس از ديدار با انور سادات در ١٣٥٣ ش./ ١٩٧٤ م. ساف را به‌عنوان يگانه نماينده قانونى مردم فلسطين به استثناى فلسطينيان مقيم اردن بپذيرد. البته، اين اقدام اردن موجب نشد كه روابط اردن و ساف تا ١٣٦٣ ش./ ١٩٨٤ م. بهبود يابد. «٢»