١٣٤٦ ش./ ١٩٦٧ م. را اجرا كنند و براى استقرار صلحى پايدار و عادلانه در خاورميانه با يكديگر وارد مذاكره شوند. «١» قطعنامه مذكور را هم اسرائيل و هم فلسطينيان رد كردند، ولى سرانجام ساف آن را در ١٣٦٧ ش./ ١٩٨٨ م. به‌عنوان مبناى مذاكره با اسرائيل پذيرفت. «٢» قرارداد غزّه- اريحا در ديدگاه ساف‌ با انعقاد قرارداد صلح غزّه- اريحا «٣»، دورى نوين از فعّاليت‌هاى سياسى ساف آغاز شد كه در مقايسه با گذشته مسالمت‌آميزتر بود. اين قرارداد، موجب شدت يافتن گرايش صلح جويانه ساف و اسرائيل گشت.
آنچه موجب پديد آمدن اين قرارداد شد، عبارت بود از:
الف- تغيير سياست شوروى سابق به رهبرى گورباچف «٤» و كاهش حمايت از ساف و گرايش به آمريكا و اسرائيل.
ب- بحران مالى و اقتصادى ساف به علّت كاهش كمك‌هاى مالى دولت‌هاى عرب به تلافى حمايت ساف از عراق در جنگ دوم خليج فارس.
ج- دگرگون شدن ديدگاه استراتژيك اسرائيل مبنى بر ناكارايى ادامه اشغال سرزمين به‌عنوان عاملى براى بقا.
د- مهم‌تر از همه، گسترش رو به رشد انتفاضه و در نتيجه كاهش‌