جنگ ١٣٥٢ ش./ ١٩٧٣ م. «١» پس از مرگ جمال عبدالناصر، انور سادات كوشيد كه با گرايش به غرب، مقامات آمريكايى را قانع سازد كه اسرائيل را وادار به تخليه اراضى اشغالى در جنگ ١٣٤٦ ش./ ١٩٦٧ م. كند. امّا بى حاصل بودن اين اقدامات، مصر و سوريه را بر آن داشت كه در ١٤ مهر ١٣٥٢ ش./ ٦ اكتبر ١٩٧٣ م. غافل‌گيرانه به اسرائيل حمله كنند. در آغاز جنگ، اعراب مناطق اشغالى اسرائيل در جنگ ١٣٤٦ ش./ ١٩٦٧ م. را بازپس گرفتند، ولى اندكى بعد، اسرائيل نيروهاى نظامى عرب را به مواضع پيشين عقب راند و حتى بخش‌هايى ديگر را نيز به تصرف درآورد. «٢» به پيشنهاد آمريكا و شوروى (سابق)، شوراى امنيت تشكيل جلسه داد و قطعنامه ٣٣٩ را براى توقف جنگ و اجراى قطعنامه ٢٤٢ تصويب كرد.
پس از برقرارى آتش‌بس، قراردادهايى جداگانه در بهمن ١٣٥٢ و ارديبهشت ١٣٥٣ ش./ ژانويه و مه ١٩٧٤ م. ميان مصر، سوريه و اسرائيل به امضا رسيد كه بنابر آن، اسرائيل از كانال سوئز و شهر قنيطره سوريه عقب نشست. با امضاى موافقت‌نامه شهريور ١٣٥٤ ش./ سپتامبر ١٩٧٥ م. ميان مصر و اسرائيل، بخش‌هايى ديگر در امتداد خليج سوئز به مصر بازگردانده شد. «٣»