خود منكر باشد، بدان آلوده است.» به بيان ديگر، آنان يهود ستيزى را بلايى ازلى و ابدى مى‌دانند كه تنها در پناه يك دولت يهودى مى‌توان از آن رهايى يافت. «١» صهيونيست‌ها به نمونه‌هايى بسيار از يهودآزارى در طول تاريخ اشاره مى‌كنند. از نظر آنان، يهود آزارى با شكست دولت يهودى اسرائيل و جهودا (: يهودا)، به ترتيب در ٧٢١ و ٥٨٦ ق. م. توسط آشوريان و بابليان و در نتيجه، پراكنده شدن يهوديان به نقاط ديگر جهان آغاز مى‌گردد و به تدريج، روند رو به رشدى به خود مى‌گيرد، به‌گونه‌اى كه يهود ستيزى در آلمان هيتلرى به نقطه اوج خود مى‌رسد. در اين دوره طولانى، در امپراتورى روم، در كشور لهستان و روسيه تزارى و ... يهوديان بارها سركوب و شكنجه مى‌شوند و تنها در ٧٧٠ شمسى (: ١٣٩١ ميلادى)، هفتاد هزار يهودى به‌علّت نپذيرفتن دين مسيح عليه السلام در اسپانيا كشته مى‌شوند. افزون بر آن، يهوديان همواره از اشتغال در برخى حرفه‌ها و نيز از حق مالكيت محروم بوده و اغلب در گتوها «٢» به سر مى‌برده‌اند. «٣» البته اين ادعاهاى صهيونيست‌ها، به هيچ وجه اثبات‌پذير نيست؛ زيرا اوّلًا برخى از نمونه‌هاى تاريخى يهود آزارى بيش از حد بزرگ شده‌اند، مانند آنچه صهيونيست‌ها، درباره يهودسوزى در آلمان مطرح مى‌سازند.