آمريكا، زمينه احياى كنفرانس صلح ژنو را فراهم كردند و سپس، كشورهاى عربى در كنفرانس سران عرب در بغداد، خواستار دستيابى به صلح از راه مذاكره با اسرائيل گرديدند. امّا عواملى چون اختلاف كشورهاى عرب (: مصر، سوريه و اردن) در چگونگى شركت ساف در كنفرانس و نيز نگرانى اسرائيل از توسعه نفوذ شوروى، به عنوان يكى از طرف‌هاى شركت كننده در كنفرانس، مشكلاتى اساسى در برپايى و موفقيت مذاكرات صلح پديد آورد. «١» قرارداد كمپ‌ديويد ناكامى و شكست كنفرانس بين‌المللى صلح ژنو موجب شد كه اوّلًا، مناخيم بگين- نخست وزير اسرائيل- در آبان ١٣٥٦ ش./ اوت ١٩٧٧ م.
با وساطت رئيس جمهور رومانى از محمّد انور سادات- رئيس جمهور مصر- براى سفر به اسرائيل دعوت كند، و ثانياً، جيمى كارتر، در دى ١٣٥٦ ش./ اكتبر ١٩٧٧ م. از سادات بخواهد كه «براى كمك به از ميان برداشتن موانع راه ژنو، به يك حركت تهوّرآميز و سياست‌مدارانه دست بزند.» «٢» افزون بر اين، افزايش تفرقه و اختلاف در جبهه عرب، كاهش روابط مصر و شوروى، اوضاع نامساعد سياسى و اقتصادى مصر، سادات را به گفت وگويى مستقيم و رو در رو با اسرائيل كشانيد. از اين رو، سادات در