طرح‌هاى صلح‌ كنفرانس بين‌المللى صلح ژنو «١» در اين بخش، طرح‌هاى صلحى بررسى مى‌شوند كه از ١٣٥٦ تا ١٣٧٢ ش./ ١٩٧٣ تا ١٩٩٣ م. پيش نهاده شده‌اند. بنابراين، به سال‌هاى پيش از ١٣٥٢ ش./ ١٩٧٣ م.، كه داراى طرح صلح نيستند و نيز به طرح‌هاى صلح پس از ١٣٧٢ ش./ ١٩٩٣ م.، كه در درس‌هاى گذشته از آن‌ها سخن گفته شد، نمى‌پردازيم. در سال‌هاى مذكور، طرح‌هايى چند براى تحقق صلح سامان داده شدند. مهم‌ترين علّت پيشنهاد چنين طرح‌هايى عبارت بود از پيامدهاى جنگ ١٣٥٢ ش./ ١٩٧٣ م.، مانند حمايت همه‌جانبه آمريكا از اسرائيل، از ميان رفتن اعتماد اعراب به شوروى (سابق) در حمايت از آنان، زيان‌هاى تحريم نفتى ١٣٥٢ ش./ ١٩٧٣ م. براى غرب و نياز آمريكا به روابط حسنه با اعراب.
بر پايه مادّه سوم قطعنامه ٣٣٨ شوراى امنيت سازمان ملل متحد، كه طرف‌هاى درگير را به آتش‌بس فورى و برپايى مذاكرات براى دستيابى به صلح عادلانه و با ثبات در خاور ميانه فرامى‌خواند، كنفرانس صلح خاور ميانه در ژنو تشكيل شد. اين كنفرانس در ٣٠ دى و ١ بهمن ١٣٥٢ ش./ ٢١ و ٢٢ دسامبر ١٩٧٣ م. با نظارت سازمان ملل متحد و به رياست آمريكا و شوروى (سابق) آغاز به كار كرد.
اندكى پس از آغاز گفت و گوهاى صلح، گروهى فلسطينى به يك شهر