جنگ شش روزه ١٣٤٦ ش./ ١٩٦٧ م. صحراى سينا، نوار غزه، كرانه غربى رود اردن، ارتفاعات جولان و تمامى اورشليم (: بيت‌المقدس) به تصرف اسرائيل درآمد. در جنگ ١٣٥٢ ش./ ١٩٧٣ م. اسرائيل بخش اعظم مناطق اشغالى ١٣٤٦ ش./ ١٩٦٧ م. را حفظ كرد. جنگ ١٣٦١ ش.
/ ١٩٨٢ م. توسط اسرائيل عليه لبنان و چريك‌هاى فلسطينى مستقر در آن كشور آغاز شد كه با خارج شدن چريك‌ها از لبنان و اشغال بخشى از جنوب آن كشور از سوى اسرائيل، به پايان رسيد. «١» پيمان‌هاى صلح: آثار جنگ ١٣٥٢ ش./ ١٩٧٣ م. مانند نااميدى رژيم‌هاى عربى به شكست اسرائيل، ترديد اسرائيل در افسانه شكست‌ناپذيرى خويش در پى شكست اوّليّه در اين جنگ، احساس نياز روس‌ها و آمريكايى‌ها به جلب حمايت اعراب و گسترش روابط با آنان و روى كار آمدن حزب كارگر در اسرائيل، موجب گرايش منطقه‌اى و جهانى به برقرارى صلح در خاور ميانه گرديد. در اين جهت، نخستين گام با برپايى كنفرانس صلح خاور ميانه در ژنو (: ١٣٥٢ ش./ ١٩٧٣ م.) برداشته شد كه با انعقاد پيمان كمپ ديويد در ١٣٥٨ ش./ ١٩٧٩ م. وارد مرحله‌اى نوين گشت. اين پيمان، به‌معناى به رسميت شناختن اسرائيل و ناديده گرفتن حقوق مسلَّم مردم فلسطين بود. مذاكرات صلح خاور ميانه با انعقاد پيمان غزه اريحا در ١٣٧٢ ش./ ١٩٩٣ م.، به نقطه اوج پذيرش موجوديت اسرائيل رسيد؛ زيرا براساس اين پيمان، ساف (: سازمان آزادى‌بخش فلسطين) و اسرائيل يكديگر را به رسميت شناختند و ايجاد يك دولت خود مختار فلسطينى در