ثالثاً، توسعه ديروز و رشد امروز غرب، بدون نفت ممكن نبوده و نيست. از اين رو، نياز نفتى آن رو به افزايش است. همچنين، نياز به يك سوختى چون گاز، كه آلودگى محيط زيست را نيفزايد، به‌شدّت احساس مى‌شود. وانگهى، در حال حاضر، غرب هيچ مادّه سوختى در دست ندارد كه بتوان آن را جايگزين نفت كرد «١» و پيش‌بينى نمى‌شود كه در آينده نزديك نيز بتواند به چنين مادّه‌اى دست يابد.
٢- بازار مصرف و جذب نقدينگى: اقتصاد بيشتر كشورهاى خاور ميانه بر پايه نفت است. افزايش قيمت نفت، در دهه‌هاى اخير، به‌ويژه در دو مقطعِ پس از تحريم نفتى اعراب عليه غرب (١٣٥٢ ش./ ١٩٧٣ م.) و وقوع انقلاب اسلامى (١٣٥٨ ش./ ١٩٧٩ م.)، ثروتى بسيار نصيب كشورهاى خاور ميانه كرده است. اين ثروت عظيم، به علت اقتصاد غير مولّد و روند رو به رشد مصرف‌گرايى در خاور ميانه، به خريد اقلام مصرفى از دولت‌هاى صنعتى غرب اختصاص مى‌يابد. استكبار جهانى، مصرف گرايى، خريد فنّاورى فرسوده و نيز سرمايه‌گذارى در غرب را تشويق مى‌كند؛ زيرا نقدينگى فراوان مى‌تواند به‌عنوان حربه‌اى عليه اقتصاد آنان به كار رود؛ چنان‌كه توقيف دارايى‌ها و سپرده‌هاى ايران در آمريكا توسط كارتر، «عمدتاً ناشى از ترس شديد آمريكا از اقدام احتمالى ايران نسبت به خارج كردن ناگهانى و يك‌باره سپرده‌هاى خود از بانك‌هاى آمريكا بود.» «٢»