عرب مبنى بر تأسيس يك فلسطين مستقل عربى را به دو كميته فرعى سپرد. پس از مدتى آراى كميته نخست به تصويب كميته موقّت رسيد.
مجمع عمومى نيز تحت‌فشار بسيار آمريكا، در بهمن ١٣٢٦ ش./ ١٩٤٧ م. طرح اكثريت را با اندكى تغيير، با ٣٣ رأى موافق در برابر ١٣ رأى مخالف و ١٠ رأى ممتنع در قطعنامه شماره ١٨١ به تصويب رساند.
بى‌درنگ، آژانس يهود اين قطعنامه را، كه ٥٦ درصد خاك فلسطين را به يك جمعيت سى درصدى واگذار مى‌كرد، پذيرفت. «١» پس از تصويب قطعنامه ١٨١، آژانس يهود براى ايجاد يك كشور يهودى بر دامنه اقدامات خود افزود و حتّى در تلاش براى اجراى قطعنامه تقسيم فلسطين، كه آن را به‌عنوان اعطاى استقلال به يهوديان تفسير مى‌كرد، به زور متوسل شد. هدف صهيونيست‌ها از به‌كارگيرى زور، ترساندن عرب‌ها و خالى شدن مناطق عربى از اعراب فلسطينى بود. در اين راه، گروه‌هاى شبه نظامى يهودى، چون ايرگون «٢» و هاگانا «٣» به فرماندهى مناخيم بگين «٤» و بن زيون «٥»، ... فجايعى چون قتل عام دير ياسين را در آوريل تير ١٣٢٧ ش./ ١٩٤٨ م.
آفريدند، و ٣٠٠ هزار فلسطينى را تا اواسط مه ١٣٢٧ ش./ ١٩٤٨ م. مجبور به ترك خانه‌هايشان كردند. در نتيجه، زمينه براى اعلام حكومت موقّت، استقلال و تأسيس مدينات يسرائيل (: كشور اسرائيل)، يك روز پيش از اتمام قيمومت‌