مادّه ٢٢ ميثاق جامعه ملل، مصوب ١٢٩٨ ش./ ١٩١٩ م.
كشورهايى‌را كه قراربود در قيمومت قرار گيرند، تعيين كرد و دولت‌هاى قيّم نيز در شوراى عالى نيروهاى متفق (تأسيس ١٢٩٩ ش./ ١٩٢٠ م.) مشخص شدند. شرايط قيمومت نيز توسط شوراى جامعه ملل در مهر ١٣٠١ ش./ ژوئيه ١٩٢٢ م. تصويب شد، و از آذر ١٣٠٢ ش./ سپتامبر ١٩٢٣ م. به مرحله اجرا درآمد كه بنابر آن، فلسطين رسماً در قيمومت انگليس قرار گرفت و اين، شامل بيشتر خواسته صهيونيست‌ها در آن زمان بود.
سازمان جهانى صهيونى در يادداشت مورّخه [اردى‌بهشت ١٢٩٨ ش./] فوريه ١٩١٩ [م.] كه به كنفرانس صلح در پاريس تسليم نمود، خواست‌ها و آرزوهاى خود را با توجه به آينده فلسطين برشمرده بود. مهم اين است كه بسيارى از پيشنهادهاى اين ياداشت، پس از تجديد نظر، در طرح حكم قيمومت فلسطين ... گنجانده شد ...
و پس از تجديد نظرهاى بيشتر، به‌وسيله شوراى جامعه ملل تصويب گرديد ... دولت بريتانيا، با در دست داشتن حكم قيمومت و با استفاده از قدرت امپراتورى خود و تأييد نيروهاى صهيونى، اعلاميه بالفور را برخلاف ميل و على‌رغم مخالفت مردم بومى فلسطين در اين كشور اجرا كرد ... سيستم قيمومت به‌طور مؤثر تنها در فلسطين به مرحله اجرا درآمد ... يكى از اهداف عمده قيمومت ... اجراى ...
طرح اعلاميه بالفور [بود كه‌] در مقدّمه ... [حكم قيمومت‌] مورد تاييد قرار گرفت ... با تصويب قيمومت ... كشمكش اعراب فلسطينى و صهيونيسم بر سر فلسطين آغاز گشت. «١»